หนึ่งสิ่งที่เรียนรู้

“บางทีเราอาจเผลอลืมไปว่าตัวเอง ก็มีความต้องการเหมือนกัน”

ฉันคิดว่าตัวเองค่อนข้างเป็นแบบนั้น

ตั้งแต่เด็ก ฉันค่อนข้างชินกับการรับฟังคนอื่น เป็นคนกลางเวลาเกิดปัญหา คอยไกล่เกลี่ย คอยดูว่าแต่ละคนรู้สึกอย่างไร และพยายามทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับแต่ละฝ่าย

พอโตขึ้น ฉันเลยค่อนข้างชินกับการเป็นคนที่รับฟังความต้องการของคนอื่นและดูแลคนอื่นๆ

แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันอาจไม่ได้ทำนัก คือการหันกลับมาถามตัวเองว่า...แล้วตัวเราล่ะ 

จนวันหนึ่ง ฉันเริ่มเห็นเรื่องนี้ชัดขึ้นจากเหตุการณ์เล็ก ๆ เรื่องหนึ่ง

วันนั้นเป็นปาร์ตี้ และฉันเริ่มกังวลว่าของกินอาจจะไม่พอสำหรับทุกคน ซึ่งเป็นเรื่องที่ฉันมักชอบคิดเสมอ

ฉันเลยเลือกที่จะหยุดกิน

“ถ้าฉันกินต่อ แล้วคนอื่นจะพอกินไหม?”

ฉันเลือกที่จะให้คนอื่นกินก่อน

เลือกที่จะเก็บไว้

เลือกที่จะลดความต้องการของตัวเองลง เพื่อให้แน่ใจว่าคนอื่นจะมีพอกัน

และตรงนั้นเองที่ฉันเริ่มสังเกตว่า

ลึก ๆ แล้วฉันก็มีความรู้สึกอีกอย่างหนึ่งอยู่พร้อมกัน

ฉันอยากให้แฟนถาม

อยากให้เขาสังเกตเห็นว่าฉันหยุดกิน

เหมือนฉันกำลังรอให้ มีคนมาบอกว่า

“ไม่จำเป็นต้องเสียสละตรงนี้ก็ได้นะ เธอก็กินได้เหมือนกัน” อาจจะเหมือนเรื่องเล็กแต่ฉันเคยชินกับเรื่องกินให้กับน้อง การบอกตัวเองจึงอาจเป็นเรื่องที่ยากกว่าที่คิด

มันเป็นความต้องการเล็ก ๆ มาก แต่ตอนนั้นฉันไม่ได้พูดออกไป

และแฟนของฉันก็ไม่ได้ไม่ดูแลนะ

ดูแลได้อย่างดีแล้ว จริง ๆ เขาถามฉันแล้ว ชวนก็แล้ว

แต่หลายครั้ง…ฉันเลือกที่จะไม่พูด

แล้วพอสิ่งที่ฉันไม่ได้พูดไม่ได้เกิดขึ้น

ฉันกลับกลายเป็นคนที่ทำพฤติกรรมขัดแย้ง

ไม่ได้งอนแต่ก็ไม่ใช่พฤติกรรมปกติ

จนช่วงหลัง ๆ ฉันเริ่มสังเกตตัวเองมากขึ้น

ฉันเริ่มเห็นว่าทุกครั้งที่แฟนถาม

มันเหมือนเป็นreflection อย่างหนึ่ง

“จริง ๆ แล้วตอนนี้ฉันรู้สึกอะไร?”

ฉันแค่ไม่อยากให้อาหารไม่พอสำหรับคนอื่น

ฉันแค่อยากให้มีใครสักคนบอกว่า

“ไม่เป็นไร กินเถอะ”

แค่อยากให้ใครสักคนเห็นว่ากำลังพยายามดูแลทุกคนอยู่ จนลืมดูแลตัวเองและฉันแค่อยากได้รับการมองเห็น

สิ่งที่ฉันกำลังเรียนรู้จึงไม่ใช่

“ฉันต้องหาใครสักคนมาดูแลฉันให้มากกว่านี้”

แต่คือ

“อาจจะต้องรู้จักตนเองมากขึ้น เพื่อที่จะได้ดูแลและเข้าใจตัวเอง สามารถสื่อสารออกไปได้"

การมีใครสักคนให้เราดูแลและคอยดูแลกันเป็นเรื่องที่ดีมาก

ฉันคิดว่ามันเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นมากจริง ๆ

แต่เราไม่ควรฝากหน้าที่ในการดูแลตัวเองทั้งหมดไว้กับใครคนหนึ่ง ฉันจึงอยากดูแลตัวเองด้วยความเข้าใจ

เพราะต่อให้ใครรักเรามากแค่ไหน

ก็ไม่สามารถอ่านใจเราได้ตลอดเวลา

ถ้าเราอยากให้เขารู้ว่า เราเองก็ต้องกล้าที่จะพูดมันออกมา

และในขณะเดียวกันก็ควรดูแลตัวเอง

รู้ว่าเมื่อไหร่ควรขอความช่วยเหลือ

และรู้ว่าเราไม่จำเป็นต้องลดความต้องการของตัวเองลงเสมอไป

ยังอยากเป็นคนที่เข้าใจและพยายามมองเห็นความรู้สึกของคนอื่น

แต่อาจเรียนรู้เพิ่มว่าว่า

เมื่อไหร่ควรดูแลตัวเอง...เมื่อไหร่ควรบอกความต้องการ และเมื่อไหร่ควรยอมให้คนที่รักเราเข้ามาดูแลบ้าง

เรารับความรักจากคนอื่นได้ 🩷

และสิ่งที่สำคัญคือ

“ฉันใช้เวลามากมายในการทำความเข้าใจคนอื่น บางทีถึงเวลาที่จะใช้เวลาแบบเดียวกันนั้น ทำความเข้าใจตัวเองบ้าง 🤍”