ชีวิต

ยิ่งพยายามควบคุมตัวเอง ยิ่งพยายามที่จะพัฒนาตัวเอง แต่ผลที่ได้รับกลับมา แทบไม่เป็นไปดั่งหวังเลย ก้าวออกจาก comfortzone ทำอะไรที่ไม่เคยทำ เป็นอะไรที่ดี แต่ว่าไม่สามารถทำได้ตลอดไป

ชีวิตคาดหวังบางอย่างความเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ พอไม่ได้ดั่งใจก็

กลับไปเป็นดั่งเดิม

พอเริ่มเห็นวนลูปกับพฤติกรรมซ้ำๆ รูปแบบความเป็นมาซ้ำๆ ก็เริ่มไม่อยากพยายามเท่าเดิมแล้ว

มันกลายเป็นว่าเราเริ่มปล่อยปะละเลย ซึ่งไม่ใช่การปล่อยวาง ชีวิตก็ดำเนินไปแบบที่ไม่ได้ดีขึ้น และยังไม่เห็นทีท่าว่าจะดีขึ้นได้เลย

แต่ว่าชีวิตก็ยังเกิดการตั้งคำถาม

เราอาศัยอยู่ที่นี่ บนโลกนี้ และ ในร่างคนคนนี่ เรามอง สังเกต ตั้งคำถาม และพยายามหาคำตอบ และ หาคำอธิบาย พอเราอยู่มาซักพัก เราก็เริ่มเห็นรูปแบบ ธรรมชาติของสิ่งต่างๆ ตั้งแต่สิ่งเล็กๆ ไปจนถึงโลกใบนี้ สถานที่แห่งนี้ และ ที่อื่นๆ

รูปแบบของมันไม่ต่างกันเลยแฮะ

หลายๆ อย่างมีธรรมชาติที่เหมือนกันแบบไม่น่าเชื่อ เราได้รู้ว่าทุกอย่างจะเกิด และ ดับสูญ เราได้รู้ว่า เมื่อมีสิ่งใดสิ่งหนึ่ง จะมีสิ่งที่ตรงกันข้าม เช่น ความสุข และ ทุกข์ ความเป็น และ ความตาย เราได้สำรวจสิ่งต่างๆ ในโลกใบนี้ และ แม้แต่นอกจากโลกใบนี้ ก็ยังมีอีกหลายระดับ ที่ยิ่งใหญ่และ นอกเหนือจากการรับรู้ของเราเป็นอย่างมาก มันทำให้

เรารับรู้ว่าตัวตนของเราเป็นเพียงส่วนหนึ่งของ สายธารที่มันก็แค่ไหลไปเท่านั้นเอง

แม้ว่าเราอาจจะเป็นแค่เพียงส่วนเล็กบนจักวาล และนอกจากนั้นที่แสนจะยิ่งใหญ่ และเราเล็กน้อยมากๆ

แต่เราก็รับรู้เพียงแค่ ตรงนี้ฉันคนนี้กำลังเขียนบางอย่างที่อาจจะเรียกว่าบทความอยู่เท่านั้นเอง ตัวเราอาจจะไม่สลักสำคัญเมื่อเทียบกับสิ่งที่ใหญ่กว่า และคิดว่าไม่มีอะไรสำคัญเลย เพียงแค่เราก็มีชีวิต เป็นส่วนหนึ่งของโลกนี้ เราไม่ได้สำคัญเท่าไหร่กับโลกใบนี้ โลกนี้ก็คงไม่สำคัญเท่าไหร่กับจักรวาลส่วนนี้ คิดว่าก็คงไม่ได้มีอะไรที่มันจะสำคัญจริงๆ

เพียงแต่เราก็มี ego เรามีตัวตน เรามีสิ่งที่คิดว่าสำคัญ สิ่งรอบตัว และสิ่งภายใน มันส่งผลกระทบกับตัวเราเอง

ผมยังมีตัวตนที่พยายามเขียนอะไรบางอย่างไปเรื่อย แม้ไม่ได้มีความหมายอะไรมาก พรุ่งนี้ผมยังต้องตื่นมาในวันที่ผมไม่ได้มีกะจิตกะใจในการทำอะไรเท่าไหร่ แต่ผมก็ยังใช้ชีวิตต่อไป แม้ไม่ได้ทำได้ดีที่สุด ผมยังรู้สึกว่าตัวเองยังห่างไกลกับชีวิตที่ดีพร้อม ดีพอ ผมยังกลัวอะไรหลายๆ อย่าง ที่มองอย่างเป็นกลางแล้วก็ไม่สำคัญไม่ได้ยิ่งใหญ่แต่ก็ไม่สามารถสลักความกลัวทิ้งไปได้ มันเป็นตัวตนของผม มันเป็น ego ของผม ซึ่งหลายครั้งผมก็ทำใจจะไม่เกลียดมัน แต่ก็ยอมรับว่าไม่ได้คิดว่าตัวตนของผมมันน่าพึงพอใจเท่าไหร่

เพียงแต่พอเราได้หันไปมองธรรมชาติ ได้พยายามทำความเข้าใจมัน เห็นวัฏจักรของธรรมชาติที่มันก็เป็นอย่างนั้นของมัน มันก็พอจะทำใจได้ มันก็พอจะปล่อยวางได้ เราก็เพียงแค่ดำรงชีวิตไป

ทุกสิ่งในชีวิต ทุกครั้งที่เราพยายามใช้ชีวิตให้ดี มีสิ่งที่กลัว มีความคาดหวัง มีสิ่งที่ทำแล้วไม่ได้เป็นดั่งหวัง มีสิ่งที่ทำสำเร็จ มีวันที่โชคดี วันที่โชคไม่เข้าข้างเรา เราทั้งผ่านความเจ็บปวด ผ่านการเรียนรู้จากสิ่งต่างๆ ผ่านช่วงวัยหนึ่ง และมักคิดว่าถ้าย้อนเวลากลับไปแก้ไขมันได้ ฉันคงจะทำได้ดีกว่านี้ ผ่านช่วงเวลาอันแสนยาวนาน จนอายุปามาเท่านี้แล้ว แล้วรู้สึกว่ามันผ่านไปเร็วจริงๆ หรือช่วงเวลาที่ผ่านมาช่วงหนึ่งมีความสุขมากจริงๆ และบางทีก็คงจะมีช่วงเวลาที่เราอยากลืม แต่สุดท้ายทุกสิ่งทุกอย่างก็นำพาจนมาเป็นเราอยู่ตรงนี้ใช่

เรามีชีวิตอยู่ตรงนี้

นี้แหละคือชีวิต